‘Het gaf rust dat er een plan was’

Via de huisartsenpost kwam ze snel in contact met een uroloog. Kort daarna volgde de diagnose blaaskanker. Maar daar bleef het niet bij. Tijdens de scans die werden gemaakt voor de blaaskanker zagen artsen ook een afwijking in haar long. Die bleek geen uitzaaiing, maar een tweede vorm van kanker: een zeldzame neuro-endocriene tumor.

"Dat was eigenlijk het geluk bij een ongeluk. Door de scans is die tumor ontdekt. Anders hadden we dat waarschijnlijk nooit geweten."

Van onzekerheid naar duidelijkheid

De diagnose kanker zette haar leven van de ene op de andere dag op zijn kop. "In eerste instantie dacht ik: ga ik dood? Terwijl ik ook wel wist dat kanker tegenwoordig niet altijd meer betekent dat je doodgaat."

Toch bleef ze niet lang hangen in die gedachte. Zodra duidelijk was wat er aan de hand was, wilde ze vooral weten hoe het behandeltraject eruit zou zien. "Toen ik eenmaal wist dat ik kanker had, dacht ik vooral: wat is het plan van aanpak? Wat gaan we doen? Wat kan er gedaan worden?"

Juist de duidelijkheid van haar behandelaren hielp haar door die onzekere periode heen. "Er werd niet omheen gedraaid. Dit is het, dit gaan we doen. Dat vond ik prettig en dat gaf rust."

Twee operaties in korte tijd

Eerst kreeg ze chemotherapie voor de blaaskanker. De behandeling sloeg zelfs beter aan dan verwacht. "Ik had eigenlijk vier chemokuren moeten krijgen, maar mijn lichaam reageerde zo goed dat de tumor snel slonk. Daardoor kon de operatie eerder plaatsvinden." Na de operatie aan haar blaas volgde enkele maanden later een longoperatie, waarbij de bovenkwab van haar rechterlong werd verwijderd.

Hoewel beide behandelingen succesvol waren en er geen uitzaaiingen werden gevonden, was het herstel niet altijd eenvoudig. "Na de longoperatie heb ik een half jaar thuis gelegen om weer op krachten te komen."

Daarnaast houdt ze blijvende gehoorklachten over aan de chemotherapie. "De kanker is weg, maar de gevolgen van de behandeling zijn er nog steeds. Ik heb tinnitus en ben overgevoelig voor geluid. Dat heeft veel impact gehad op mijn leven."

Ook haar conditie veranderde. "Je moet opnieuw leren omgaan met wat je lichaam nog kan. Wandelen lukt nog steeds, maar wel anders dan vroeger."

Expertise gaf vertrouwen

Ondanks de ingrijpende periode kijkt ze met veel warmte terug op de zorg die ze in Máxima MC ontving. "Ik heb daar echt alleen maar positieve herinneringen aan."

Voor de zeldzame longtumor bleek ze bovendien op de juiste plek terechtgekomen. "Wat ik begreep, is dat Máxima MC veel ervaring heeft met neuro-endocriene tumoren. Daar had ik zelf nog nooit van gehoord. Dan is het fijn om te weten dat je behandeld wordt door mensen die er veel kennis van hebben."

Juist die specialistische kennis gaf haar vertrouwen. "Omdat het om een zeldzame vorm van kanker ging, vond ik het een geruststellende gedachte dat er in Máxima MC zoveel kennis aanwezig was. Ik merkte dat verschillende specialisten samen naar mijn situatie keken. Daardoor had ik het gevoel dat ik op de juiste plek was en dat er voor mij echt een behandelplan op maat werd gemaakt."

Ook de manier waarop steeds naar de beste behandeling werd gezocht, stelde haar gerust. "Wat mij vertrouwen gaf, was dat ik merkte dat er voortdurend werd gekeken naar de beste mogelijkheden voor mijn situatie. Niet alleen naar de standaardbehandeling, maar echt naar wat voor mij op dat moment het meest passend was."

Ze spreekt met waardering over de artsen, verpleegkundigen en andere medewerkers die zij tijdens haar behandelingen ontmoette. "Iedereen was lief en aardig. De afdeling oncologie vond ik een hele prettige omgeving. Ook de secretaresses waren altijd vriendelijk."

Met haar longarts bouwde ze in de loop der jaren een bijzondere band op. "In het begin zag je elkaar iedere paar maanden. Nu nog maar één keer per jaar. Maar als ze me uit de wachtkamer komt halen, voelt het alsof ik haar vorige week nog gezien heb."

Blij dat het goed is afgelopen

Inmiddels zijn de behandelingen al jaren achter de rug. De controles zijn geruststellend en medisch gezien gaat het goed. "Alles is weg. De snijvlakken waren schoon en er waren geen uitzaaiingen. Ik heb nu net zoveel kans om ziek te worden als ieder ander."

Als ze terugkijkt, overheerst daarom vooral dankbaarheid. "Ik ben gewoon heel erg blij dat het uiteindelijk allemaal goed is uitgepakt."

Een advies voor andere patiënten

Voor mensen die aan het begin van een behandeltraject staan, heeft ze een duidelijke boodschap. "Ga niet googelen en luister naar de artsen." Volgens haar levert internet vaak meer onrust op dan antwoorden. "Je komt altijd verhalen tegen die helemaal niet op jouw situatie van toepassing zijn. Ik heb bewust gewacht tot de behandeling achter de rug was voordat ik dingen opzocht."

Nog een tip die haar veel heeft geholpen: houd een dagboek bij. "Ik schreef op wie er aan mijn bed was geweest, wat er gebeurd was en hoe ik me voelde. Je kunt letterlijk dingen van je af schrijven. Voor mij heeft dat echt geholpen bij het verwerken van alles wat er gebeurde."

En misschien vat juist dat haar verhaal het beste samen: stap voor stap omgaan met wat op je pad komt, vertrouwen houden in de mensen om je heen en vooruit blijven kijken.

"Ik ben er nog. En dat is uiteindelijk het belangrijkste."